سه شنبه 30 07 1398

آخرین بروز رسانی : سه شنبه, 30 مهر 1398

feed-image خبر خوان
web3.jpg

احترام و حفظ کرامت بیماران سرلوحه فعالیت ها قرار گیرد 

بر همه ما لازم است با همدلی و همراهی، تمام دانش و تجربه خویش را برای اجرای موفق طرح تحول نظام سلامت به کار گیریم…

توصیه های یک روانشناس کودک و نوجوان:

   شیوه‌های صحیح رفتاری والدین با کودکان و نوجوانان پسر

اگر دوست داريد پسران شما به مردان با محبت آينده تبديل شوند، محبت فيزيكي را از آنان دريغ نكنيد. والدین باید محبت و توجه  خود را به كودك‌ نشان دهند. پسران در سنين خردسالي بوسيدن و در آغوش گرفتن را بسيار مي‌پسندد، ولي هنگامي كه به سن نوجواني مي‌رسند، اين نوع ابراز محبت را نمي‌پسندد که طبيعي است. پسرها در اين سنين سعي مي‌كنند با جدا شدن از مادر خود به استقلال برسند. اما به ياد داشته باشيد كه حتي مردان بزرگ نيز به محبت مادران‌شان نياز دارند. سعي كنيد شيوه‌اي جديد بيابيد و محبت خود را به فرزند نوجوانتان ابراز كنيد.

برای ابراز محبت به فرزند باید زمان درست را انتخاب كنيد

به احتمال زياد پسرها خجالت مي‌كشند از اينكه در حضور دوستان و يا ديگران، به‌وسیلۀ مادر بوسيده و يا در آغوش گرفته شوند. اگر احساس مي‌كنيد پسرتان در اين مورد مقاومت مي‌كند و دوست ندارد شما در حضور ديگران به او محبت كنيد، هنگامي كه او تازه به رختخواب رفته است و مي‌دانيد كه هنوز بيدار است، به اتاق او برويد، وی را ببوسيد و اتاق را ترك كنيد.

به کـــــودک بــــرچسب نــــــــــــزنید!

توصیف کودکتان به عنوان فرد خجالتی، تنها، ساکت و یا سرد، روشی نادرست است والدین و اطرافیان تاوان  استفاده از این القاب، را پس می دهند. برای نمونه در حال گذشتن از کوچه هستید و به آشنایی برمی خورید، فرزند دو ساله یا بیشتر در سلام کردن یا حتی نگاه به فرد آشنا تردید دارد. رو به فرد آشنا می کنید و می گویید « خجالتیه » ولی نمی دانید که با برچسب زدن به کودکتان رفتار او را تقویت می کنید. زمانی که به کودکتان برچسب انزوا طلب و یا دچار مشکل در دوست یابی را می زنید، رفتار اجتماعی نامناسب را در او برمی انگیزید. در حالی که می توانید با گفتن جملاتی او را تشویق کنید تا اجتماعی تر باشد. مانند: «تازه الان دیدتون چند دقیقه طول می کشه تا بهتون عادت کنه.» این جمله را به جای این که بگویید «همیشه همین طوره» به کار ببرید.

چگونه با رفتــــارهای ناسازگارانه فـــــرزندان برخورد كنیم؟

اگر تحت فشارهای روانی ناشی از زندگی و كار قرار دارید و نمی توانید رفتار و گفتار خود را كنترل كنید، بهتر است قبل از انجام هر كاری در مورد فرزند به فكر روشی برای كنترل فشارهای خود باشید. تحقیقات نشان داده است اگر والدین بتوانند برخی رفتارهای خود را تغییر دهند فرمانبری كودك بیشتر می شود.

در واقع بهتر است افكار غلط و انحرافی درباره فرزند خود نداشته باشیم. به عنوان مثال فرزندم این كار را می كند تا حرص مرا در بیاورد. یا او باعث تمام مشكلات در خانه است. چنین افكاری زمینه به وجود آمدن احساس بسیار بد را نسبت به فرزند مهیا می كند و بر رفتار ما و او اثر منفی می گذارد. باید از ارائه دستورات مبهم، كلی و تكراری اجتناب كنیم. به جای این كه بگوییم «خودت را جمع و جور كن» شفاف و مشخص بگوییم كه از او چه می خواهیم. به‌عنوان مثال:  دوست دارم تا پنج دقیقه دیگر دفتر و كتاب هایت را از وسط اتاق جمع كنی.

 به‌طور مستقیم ولی کوتاه با کودک صحبت کنید

به جای سخنرانی و بحث و جدل، كوتاه و مؤثر با لحنی محكم ولی در كمال آرامش به او گوشزد كنیم كه رفتارش در ما چه تأثیری گذاشته و اگر از این رفتار خود دست برندارد چه عاقبتی در انتظار اوست. به یاد داشته باشیم عاقبتی را برای او مشخص كنیم كه شدنی و كوتاه مدت باشد. نگوییم برای همیشه ازاین خانه خواهم رفت یا حق نداری از این به بعد تلویزیون تماشا كنی. بهتر است بگوییم امروز از دیدن این برنامه محروم هستی و یا این هفته تو را به پارك نمی برم. انجام دادن خواسته هایمان را وظیفه او ندانیم بلكه بعد از انجام دادن دستوراتمان او را با كلام و هدایای مورد علاقه تشویق کنیم. با مشاركت فرزندمان لیستی از مهمترین قوانین در خانه به ترتیب و همراه با روش انجام دقیق آن ها تهیه كرده و پس از مشخص كردن نوع محرومیت برای انجام ندادنشان، با قاطعیت اجرا كنیم.

راهکارهای اصلاح رفتار

باید عوامل مشكل ساز را شناسایی و در جهت رفع آنها تلاش کنیم. بهتر است به نیازهای جسمی، عاطفی، روانی، اجتماعی، اقتصادی فرزندان بیشتر توجه كنیم و سعی كنیم فرصتی را ایجاد كنیم تا كودكان بتوانند نسبت به رفتارهای نامناسب خود فكر كنند. ارتباط خود را با مدرسه و مسؤولان بیش از پیش تقویت كنیم. از تنبیه بدنی خودداری و در صورت نیاز از محروم سازی های كوتاه مدت استفاده كنیم.

برای فرزندتان وقت بگذارید

باید برای شنیدن مسائل و مشكلات فرزندان وقت گذاری كنیم. از ســــرزنش و تحقیر كردن و مقایسه فرزندان خودداری كنیم. علایم هشدار دهنده خشم را به فرزندان آموزش دهیم تا بتوانند خشم خود را بهتر كنترل كنند. علایم جسمی مانند: (افزایش ضربان قلب، سریع شدن تنفس، عرق كردن، سفت شدن عضلات و داغ شدن بدن ) علایم فكری مثل: (ازش متنفرم، می خوام بزنمش، داره به من زور میگه ) علایم رفتاری مثل (داد زدن، تهدید كردن، لرزیدن، لگد و كتك زدن و گریه كردن ).

 روش‌های آرامش دهی را به کودکان آموزش دهیم

تنفس عمیق به کودک آرامش می دهد. یعنی دم عمیق با یك شماره و نگهداری هوا در شش ها تا چهار شماره و بعد بازدم آهسته با دو شماره. یك تصویر آرامش بخش را برای وی ایجاد کنید. خود را شناور داخل یك قایق كه به آرامی همراه امواج تكان می خورد تجسم كنید یا تصور یك ساعت شنی كه عصبانیت مثل دانه های شن به آرامی از بدنش خارج می شود.

با استفاده از روش آدم آهنی و عروسك پارچه ای؛ از او می خواهیم مثل یك آدم آهنی عضلات خود را سفت كند و بعد از پانزده ثانیه عضلات خود را سفت كند و بعد از پانزده ثانیه عضلات خود را مثل یك عروسك پارچه ای شل كند.  حرف زدن های مثبت با خود  مانند: ولش كن، بی خیال، خونسرد باش، نمی گذارم مرا عصبانی كند هم بسیار سودمند است.

 یكی از دلایل عصبانیت و ناراحتی فرزندان این است كه نمی توانند احساسات خود را به درستی بیان كنند، با كمك عكس و فیلم و نقاشی یا صورتك های كارتونی انواع احساسات مثل ( خشم، ترس، شادی و غم ) را به آنها آموزش دهیم. چون بسیار از ناسازگاری های كودكان به دلیل عدم آشنایی والدینی با مهارت های زندگی است توصیه می شود مهارت های ارتباطی مثل گوش دادن، ابراز وجود، حق مسأله و تصمیم گیری و دیگر مهارت های زندگی را خود بیاموزیم و به فرزندان‌مان نیز آموزش دهیم.

در مورد كودكان بیش فعال رعایت این موارد ضروری است

در مورد این کودکان علاوه بر رعایت نکات فوق، دارو درمانی مستمر زیر نظر روان‌پزشك كه ممكن است تا چند سال طول بكشد، چرا كه با تشخیص و مراقبت درست اكثریت قریب به اتفاق آنان تا پایان دوره نوجوانی درمان می شوند. تأمین خواب مناسب شبانه به هر طریق ممكن، حتی با اعلام خاموشی برای تمامی اعضای خانواده. پرهیز از خوردن قند و شكر، نوشابه گازدار، كاكائو، چیپس و پفك.

آموزش والدین در زمینه شیوه برخورد با آنها و نحوی كمك كردن به فرزند بیش فعالشان در انجام كارهای روزانه ضرورری است.

کودک را به‌خواندن كتاب‌هاي رمان تشويق كنيد

مطالعات دانشگاه يورك در تورنتو نشان مي‌دهد افرادي كه كتاب‌هاي رمان بيشتري مي‌خوانند، در تست همدلي، نمرات بهتري مي‌گيرند. قسمت‌هايي از مغز كه ما براي درك چگونگي احساس شخصيت‌هاي داستاني از آنها استفاده مي‌كنيم، همان قسمتي است كه احساس مردم واقعي را درك مي‌كنيم و هر چقدر بيشتر از اين بخش مغز استفاده كنيم، قوي‌تر مي‌شود.

پسرتان را مرد بار بياوريد

باید حس کودک  را نسبت به خودش تقويت كنيد به مردهائي كه آنها را تحسين مي‌كنيد، فكر كنيد. تمامي آنها يك صفت مشترك دارند و آن اعتماد به نفس است. هنگامي كه مردي نسبت به خودش احساس خوبي دارد، اين به معناي خودخواهي او نيست؛ بلكه او احساس اعتماد به نفس، شايستگي و صلاحيت دارد.

از ستايش و مدح نابجاي او خودداري كنيد. گفتن جملاتي همچون «تو باهوش‌ترين پسر دنيا  هستي»  اشتباه است، زيرا در زندگي واقعي، انتظارات فرزندتان را از خودش بيشتر مي‌كند. براساس مطالعات انجام شده اين گروه از كودكان، به درستي نمي‌توانند از عهده انجام مسئوليت‌هاي آينده برآيند. بلكه گروهي از كودكان كه به درستي و پس از كار سخت و چالش‌هاي زياد موفق به انجام كاري مي‌شوند و پدر و مادر به گفتن جمله «من به وجود تو افتخار مي‌كنم» اكتفا كرده‌اند، افرادي مسئوليت‌پذير و با اعتماد به نفس هستند.

 هيچ‌گاه به وی برچسب نزنيد

 هرگز به او نگوئيد كه تو پسر هستي و نمي‌تواني اين كار را انجام دهي و يا از ديگر جملات سرزنش‌كننده براي رفتار پسرتان استفاده نكنيد. هيچ‌گاه نوع رفتاركودك‌تان را به جنسيت او ربط ندهيد. پيام‌هايي كه بچه‌ها از والدين خود دريافت مي‌كنند، نقش عمده‌اي در رشد اعتماد به نفس آنان دارد. هنگامي كه والدين باگفتن جملات منفي، ارزش كودك خود را پايين مي‌آورند، به مرور ،كودك اين قضيه را باور مي‌كند و اعتماد به نفس خود را از دست مي‌دهد و مشكل را ناشي از نوع جنسيت خود مي‌داند كه پسرها دردسرساز هستند.

 دکتر محمد زارع نیستانک - دکترای روانشناسی کودک و نوجوان

 

ارسال نظر


کد امنیتی
بارگزاری مجدد