شنبه 04 09 1396

آخرین بروز رسانی : شنبه, 04 آذر 1396

مقاله ها

بررسی اثر دکسترومتورفان و پنتازوسین بر افسردگی و پرخوری ناشی از پروژسترون در موش سوری ماده در دانشکده داروسازی

فرحناز شفیعی از رساله دکتری عمومی خود تحت عنوان «بررسی اثر دکسترومتورفان و پنتازوسین بر افسردگی و پرخوری ناشی از پروژسترون در موش سوری ماده » که با راهنمایی دکتر آزاده مصری پور و دکتر ولی ا... حاج هاشمی انجام شده، با موفقیت دفاع نمود.

پروژسترون آنتاگونیست گیرنده سیگما است که مسئول نوسانات خلقی در زنان است. هدف این مطالعه بررسی اثر دکسترومتورفان و پنتازوسین به عنوان داروهایی با اثر آگونیستی بر گیرنده های سیگما بر افسردگی و پرخوری ناشی از پروژسترون در موش سوری ماده است.

در این تحقیق از موش ماده با وزن 30-25 گرم استفاده گردید. مدت زمان بی حرکتی و زمان شروع بی حرکتی در آزمون شنای اجباری (FST) به عنوان معیار افسردگی اندازه گیری شد. آزمایش در 3 روز متوالی انجام و پروژسترون mg/kg10، دکسترومتورفان mg/kg 30 و پنتازوسین mg/kg 5/2 در روز اول و دوم تجویز شد. آزمایش FST در روز اول و تزریقات30 دقیقه قبل از شروع آزمایش FST انجام و مقدار مصرف مواد غذایی در روز 2 و 3 اندازه گیری گردید. حیوانات دریافت کننده پروژسترون در FST برای بیش از 3 دقیقه بی تحرک بودند که نشان دهنده رفتار افسردگی است. داروهای دکسترومتورفان و پنتازوسین  در شیوه ای مشابه با فلووکسامین باعث بهبود رفتار افسردگی در حیوانات شدند. تفاوت آماری قابل توجه در میزان مصرف مواد غذایی در میان گروهها وجود نداشت.

نتایج بدست آمده حاکی از این است که حداقل بخشی از افسردگی ناشی از پروژسترون در اثر آنتاگونیست گیرنده سیگما ایجاد می شود که توسط داروهای ذکر شده که آگونیست های سیگما هستند برطرف می شود. ارزیابی های بالینی بیشتر دکسترومتورفان می تواند به منظور کنترل اختلالات خلقی دوره ای در زنان توصیه شود.